آرزوهای آدما عجب چیزای جالبی هستن.
تموم آرزوی یک پسر سکسه.جالب اینه که دختره براش می میره اما می گه من واسه سکس می خوامت. به قول مدیر رستوران نازنین دنیای غریبی است.
اما ما آدما باید بفهمیم و الکی دلمونو به کسی نبندیم.مخصوصا پسرا.حتما تجربه دارین که تا یکی رو دوست دارین و شما می خواهینش حیلی باهاتون خوبه.قربون صدقه تون می ره.اما به محضه ورود یکی که شرایط جسمی! بهتری داشته باشه و بتونه زود تر بهشون بده فوری میره با اون آدم و گور بابای عشق و علاقه
و مطمئن باشین که همیشه یکی با وضعیت جسمی! بهتر هست که می تونه دوست پسر ، عشق یا شوهرتون رو ازتون بگیره
پس به هر چیزی دل نبندین مخصوصا پسراکه تنها چیزی که از زندگیشون می خوان سکسه اونم هر چه خوشکلتر بهتر
پس دختر خوب بهتره بری دنبال شوهر و وقتتو واسه پسری که می گه دوستت داره حروم نکنی که همش حرف مفته
این روزا پسرا جسمت رو می بینن نه علمتو.نه ظاهرتو.نه اخلاقت رو
نه افکارتو
نه پاک بودنتو
نه سالم بودنتو
نه هیچ چیز دیگرو
فقط و فقط سکس
سکسه که اونا رو یک شبه به  آرزوهاشون می رسونه.
جاله که اکثرشونم حرف مفت میزنن که ما عاشق زندگی تو یک کلبه هستیم و از تجملات بدمون می آد و زنمون باید با فرهنگ باشه و افکار و عقایدش برامون مهم ترین چیزه و هزار تا جفنگ دیگه
از امروز این مهندس هم دیگه عاشق نیست.اصلا براش مهم نیست
آزادی افکارش براش مهمه
و افتخارشم اینه که واسه محبت نمیره با یک آدم اهل سکس دوست بشه و خودشو به ظاهر طرف بفروشه.
خودش تلاش می کنه تا به ارزوهاش برسه
شاید تو این راه همسفری هم پیدا کنه که یک روز،یک ماه یک سال یا شایدم تا آخر عمر همسفرش باشه
اگه تو خونه شوهر زندگی کنه شرف داره به اینکه بخواد با ظاهر و قیافه و قدرت سکسیش  دل پسری رو بدست بیاره و با فروش جسم خودش به اون تحت نام عشق توی یک قصر خیالی زندگی کنه
آزاد باشین و آزاد زندگی کنین حتی توی اعماق دره ها
اما میدونین که ازادین
و این بهتر از زندگی تو قفس در کاخی در بلند ترین قله است
روز خوبی داشته باشین خوانندگان آزاد وبلاگ من...

خانم مهندس

اسم وبلاگم هست حرف و حدیث های دو مهندس!البته اسم وبلاگ اونم هست !اما اسم وبلاگمون این نیست!یعنی ما وبلاگ مشترک نداریم .یعنی ما هیچ چیز مشترکی نداریم .یعنی فکر کنم واسه اولین بار یه اشتباه توآدرس های IP اینترنت شده و آدرس وبلاگ من و اون یکی شده.شایدم یه زمانی این اسم مشترک بود.نمی دونم کی .فکر کنم خیلی وقت پیش از این.مثلاً 20 ، 30 ،یا 40 سال پیش !..صبر کن ببینم...من که اون موقع ها اصلاً به دنیا نیومده بودم!!

بگذریم ! این اسم دو بخش.بخش اول حرفهای دو مهندس،بخش دوم حدیث های دو مهندس! که البته این دو با عنصر ترکیب در ادبیات میشن "حرف و حدیث های دو مهندس"!

نمی دونم کی این اسم رو واسه وبلاگ انتخاب کرد.من یا اون.مهندس یا رهگذر.نمی دونم این اسم سخت افزاریه یا نرم افزاری. نمی دونم این اسم مونث یا مذکر.نمی دونم اونی که این اسم رو انتخاب کرده بستنی دوست داشته یا شیر کاکائو.نمی دونم عاشق بوده یا معشوق.صادق بوده یا دروغ گو.دوست بوده یا دوست دار،مهربون بوده یا سنگدل....

اما یه چیز رو می دونم اینکه حدیثِ من الان خوشبخت ترین آدم روی زمین ِ .چون دیگه نه عاشق ِ نه معشوق.دیگه مجبور نیست دروغ بگه که شیر کاکائو دوست داره.دیگه مجبورنیست از گفتن حقیقت به اونی که یه زمانی دوستش داشت بترسه.چون دیگه کسی رو دوست نداره.دیگه مجبور نیست اکواریوم زندگیش رو گل آلود کنه تا کسی توش رو نبینه.دیگه نباید نگران تنهایی باشه چون حالا مطمئن حتی اگه ازدواج کنه بازم تنهاست.پس بی خیال .این همه آدم هایی که هرگز کسی عمق روحشون رو نفهمید ،اونم یکی. حالا کی گفته حتماً باید مردی باشه که بفهمتت.تو هم مثل بقیه.مگه دکتر نگفت :همین روزا ازدواج میکنی و میری ماه عسل و همه چی یادت میره.پس ماه عسل رو عشقه !حرفات رو بنویس رو کاغذ .مگه تا حالا چی کا ر می کردی.این چندمین دفتر 100 برگ جلد قرمز که توش مینویسی .از کی.از دبیرستان.سال دوم.از همون موقع که فهمیدی دنیا جای تو نیست.انگار تو مال اینجا نیستی.مال این آدم ها و این شهر و این ....

خب. بازم بنویس. تو که می دونی هیچ مردی تو این فکرا نیست.چرا خودت رو گول میزنی. مرد خوب زیاد پیدا میشه اما به قول مامانم دنیای مردا با زنها فرق می کنه.

گفتم اسم این وبلاگ هست "حدیث های دو مهندی". حدیثِ من که تصمیمش رو گرفته . می خواد بی خیال تمام فکراش بشه . می خواد بعد از پایان تحصیلش مثل هر دختر خوب! دیگه ای تو این مملکت واسه بستن دهن گشاد مردم ازدواج کنه و بره سراغ زندگیش! اما حدیث ِ اون رو نمی دونم..........

خانم مهندس

از زبان یک پیرمرد 85 ساله:

اگر می توانستم یک بار دیگر زندگی کنم آنوقت سعی می کردم اشتباهات بیشتری مرتکب شوم و آنقدر ها هم بی عیب ونقص نباشم. بیشتراستراحت می کردم و نادان تر رفتار می کردم. در واقع خیلی چیزها بود که من آنها را بیش از حد جدی گرفتم. باید دیوانه تر میبودم.اگر یک بار دیگر به دنیا می آمدم شانس خود را بیشتر امتحان می کردم.بیشتر سفر می کردم، قله های بیشتری فتح می کردم ، رودخانه های بیشتری را شنا می کردم،به نقاط تازه تر می رفتم و بستنی های بیشتری می خوردم .با مشکلات حقیقی رودررو می شدم و مشکلات خیالی را کنار می گذاشتم.

اگر یک بار دیگر زندگی می کردم سخن کمتری می گفتم و بیشتر گوش می دادم.

اگر یک بار دیگر زندگی می کردم "دوستت دارم"های بیشتر و "مرا ببخش"های بیشتری میگفتم.

اگر یک بار دیگر زندگی می کردم بر سر چیز های کوچک تا این حد برافروخته نمی شدم.نگران آن نمی شدم که چه کسی مرا دوست ندارد یا چه کسی مال بیشتری از من دارد.در عوض از کسانی که دوستم داشتند بیشتر لذت می بردم.

اگر یک بار دیگر زندگی می کردم باور می کردم که زندگی کوتاه تر از آن است که بگذارم از کنارم بگذرد.

می دانید من از آن آدم هایی بودم که لحظه به لحظه عمرم را محتاط بودم و عاقلانه و سالم زیستم.اگر دوباره به دنیا می آمدم تمام لحظات زندگی ام رااز آن خود می کردم.

من از آن آدم هایی بودم که همیشه با دماسنج و کیسه آب جوش و بارانی و چتر نجات سفر می کردم،اگر دوباره به دنیا می آمدم سبک تر سفر می کردم.اگر زندگی از نو تکرار می شد ،در سپیده دم صبح های بهاری با پای برهنه به پیاده روی می رفتم ودر پاییز تا دیر وقت به خانه بر نمی گشتم.چرخ و فلک های بیشتری سوار می شدم.طلوع خورشید را بیشتر نگاه می کردم و اوقات بیشتری را با بچه ها می گذراندم.

فقط اگر زندگی تکرار می شد.

اما می دانید که نمی شود.

خانم مهندس

اولین روزی که دیدمت رو خیلی وقته فراموش کردم چون تو هم مثل تمام مشتری ها ی رستورانی بودی که من هرروز صبح و عصر میرفتم اونجا.مثل هزاران آدمی که تو کوچه و خیابون ریخته.آدمهایی که همشون کپی همن.مثل کله های قند، منتها هر کدوم با غرور ابلهانشون فکر میکنن تمام دنیا باید همون جوری باشه که اونا می خوان.مثل همه برام مهم نبودی .می اومدی یه چیزی می خوردی و می رفتی .یادمه همیشه شیر کاکائو می خوردی ،چیزی که من ازش نفرت داشتم...

اون رستوران رو خیلی اتفاقی کشف کردم .میز های تر وتمیز،چنتا کارمند ساده و یه مدیر مغرور و پولکی. مثل همه بودی ، گاه گاهی می اومدی رستوران و بدون اینکه با هم حرفی بزنیم می رفتی .اصلاً ما چه حرفی واسه گفتن داشتیم.من مهندس بودم و تو یه رهگذر ساده و کم حرف .تا اینکه یه روز، یه روز که فراموشش نکردم.نمی دونم چی شد که نشستی روبروی میزم و از هر دری حرف زدی.گفتی با مدیر رستوران کار داری ولی اون تا 2 ساعت دیگه نمیاد.گفتی میشه اینجا بشینم و من انگار هول شده بودم که چرا این رهگذر می خواد کنار من بشینه.اونجا بیشتر بهت دقت کردم .گفتی مهندسی ، و مثل من دوست داشتی تنها تو یه کلبه ی چوبی گرم تو یه جنگل سرد تو یه زمستون یخ زده کنار یه بخاریه درب و داغون بشینی و بستنی بخوری !

درست روبروم بودی و من چه فرصت نابی داشتم تا تو رو خوب ببینم شاید مثل خودم بودی ،شاید برام جالب بودی که توجهم روجلب کردی.اما چه فرقی می کرد. از کجا معلوم که دفعه بعد که میای باز هم مدیر رستوران نباشه تا تو بازم بیای پشت میز من بشینی و شیر کاکائو و کیک سفارش بدی.از کجا معلوم که دفعه بعد که میای رستوران باز باشه.اصلاً از کجا معلوم که تو بازم بیای تو این رستوران غذا بخوری.تو ساده بودی مثل خودم .گفتی چرا حرف نمی زنی. حرفی واسه گفتن نداشتم .نفهمیدم چی شد که گفتم تو می دونی اگه بخوام حجم hard رو بخونم کجای بستش رو باید نگاه کنم و تو گفتی ببین بالای پاکتش یه گوشه ای خیلی ریز نوشته 160 یا 512 .!حالا فهمیدی.گفتم آره. واسه گذشتن اون ثانیه های سنگین باز سوال پرسیدم و تو باز بلد بودی و جواب دادی.کاش یه چیزی بلد نبودی. گفتی می دونی اینجا چنتا پله داره؟ از سوال احمقانت خندم گرفت و گفتم 16 تا و تو گفتی نه،14 تا!گفتی: تو شیر کاکائو نمی خوری. گفتم :من... ،یعنی ، من...چرا ،می خورم. همون موقع گارسون رو صدا کردی و یه لیوان شیر کاکائو سفارش دادی و من فقط به این فکر می کردم که چرا اولین دروغ رو بهت گفتم. داشتم لبخند می زدم که گفتی می دونستی این مانتو قهوه ایت خیلی بهت میاد ،شکل شیر کاکائو میشی! سرخ شدم و گفتم جدی! من که زیاد ازش خوشم نمیاد.گارسون شیر کاکائو رو آورد .لیوان رو گذاشتی جلوم و گفتی راستی چرا مثل بقیه دخترا ناخنهات رو بلند نمی ذاری.گفتم از این بچه بازی ها خوشم نمیاد.خندیدی و گفتی بچه بازی؟!!لیوان رو گرفتم جلوی دهنم و خوردم.....

تو بُهت مزه شیر کاکائو بودم که یه دفعه دیدم مدیر رستوران اومد به سمتمون.خودم رو جمع وجور کردم .تو نباید می فهمیدی مدیر رستوران با من حرف زده که ....با تو دست داد و گفت ببخشید که منتظرتون گذاشتم و تو رفتی و من به خیلی چیزا فکر کردم به اینکه احساسم نسبت به توچی بود، به اینکه آیا شیر کاکائو دوست داشتم یا نه،به اولین دروغی که بی دلیل بهت گفتم و به مدیر رستوران که درست دو ماه بعد از اومدنم به رستوران اومد پشت میزم نشست و گفت که شما خانم جذابی هستید و من می خوام باهاتون دوست بشم اما اول بگم من این رستوران رو زدم تا دلار جمع کنم و حوصله ونگ ونگ بچه ندارم!از طرز حرف زدنش حالت تهوع گرفتم.ترسیدم هر چی که اونجا خورده بودم بالا بیارم.گفت :هیچی ازت نمی خوام فقط بذاری گاهی بیام پشت میزت بشینم و درد و دل کنم. و من درمقابل حرفاش فقط سکوت کردم و...وهر بار که میومد مینشست و حرف میزد، من می گفتم این بار دیگه اعتراف میکنه که دوستم داره .می خواستم از دهنش بشنوم که دیوونمه تا خورد شدن یه مرد دیگه رو جلوم ببینم.اما اون نگفت و من دیگه ازش بدم اومد .مردک ابله.خودش رو همپای من می دونست.حالم از وراجی های مسخرش به هم می خورد و علاقه ی شدیدش به دلار.اونم انگار فهمیده بود و دیگه دیر به دیر میومد پشت میزم مینشست.و من داشتم کم کم خودم رو آماده می کردم که از اون رستوران برم که رهگذر اومد نشست پشت میز من و من شیر کاکائو خوردم..

.دیگه نمیبینمش چون دیگه به اون رستوران نمیرم.یعنی اصلاً دیگه به هیچ رستورانی نمیرم.می خوام یه مدت غذای خونگی بخو رم.اما....

 کاش یه بار...

 فقط یه بار...

بوسیده بودمش.

اما دیگه نمی خوام ببوسمش...

شاید رفتم جایی که مدیرش یه زن باشه تا راحت بتونم اونجا غذا بخورم!خدا رو چه دیدی شاید خودم یه روز یه رستوران زدم.رستورانی که توش هیچی سرو نمیشه جز شیر کاکائو...

نمی دونم شاید رهگذر اون جور که فکر میکنه بازیچه بود ،شاید سر کار بود ،شاید دوستش نداشتم ،شاید خیلی بهش دروغ گفتم، شاید آماده نبودم تا رابطه ای باهاش داشته باشم، شاید و... و اینکه شاید رهگذر ساده من اشتباهی فکر میکنه گوش دادن به حرف های مدیر رستوران یعنی اون،رستورانش و دلار هاش برام مهم بوده .

هرگز جوابی به این سوال نمیدم. شاید رهگذر واقعاً فقط یه رهگذر بود.

اما یه چیز رو خوب می دونم.اینکه تا حالاهرگز از صمیم قلب مردی رو دوست نداشتم و...و اینکه همیشه شیر کاکائو تلخ رو به دلارهای مدیران رستوران ترجیح می دادم...

خانم مهندس 

خنديد.منم خنديدم.
-تو چرا ميخندي؟
-آخه خنده ات بامزه است.
سرخ شد.مثل همون موقع ها.
-حالا تو چرا خنديدي؟
-ياد گذشته ها افتادم.
-کدوم قسمت گذشته؟
رفت تو فکر و لبخندش کمرنگ و کمرنگتر شد.زل زد به گيلاسش.
-چي شد؟
سرش رو بالا آورد و خيره شد تو چشمام :
-ميدونستي عاشقت بودم؟
دندونهامو رو هم فشار دادم و با لبخند سر تکون دادم که يعني آره.
-ميدوني چرا هيچوقت بت نگفتم؟
دلم ميخواست گريه کنم.لبخند زدم و سر تکون دادم که يعني نميدونم.
-واقعا نميدوني؟
عصباني شدم :
-چرا بايد الکي بگم؟
لبخند زد :
-هنوز هم زود عصباني ميشي؟
لبخند زدم :
-آره.
-تو هنوز مشروب نميخوري؟
سر تکون دادم که يعني نه.
-خيلي خلي!
خنديدم.خنديد.
-جواب سوالت چي بود؟
باز زل زد تو چشمام :
-کدوم سوال؟
-هموني که الان پرسيدي.
-نميدونم کدوم.
ميدونست.ميخواست من تکرارش کنم و من هم نميخواستم به زبون بيارم :
-هم تو ميدوني هم من٫که ميدوني.پس بگو.
خنديد :
-هنوز يه دنده اي؟!
خنديدم.
-مطمئني مشروب نميخوري؟
-تو هم هنوز وقتي يه چيزي بخواي اينقدر گير ميدي تا بش برسي.
لبخند زد.يکي از اون لبخند هاي تلخ گذشته اش.چند سال پيش بود؟
-کاش اينجوري بودم....
دلم گرفت.اگه دور و برمون اينقدر شلوغ نبودم ميزدم زير گريه.
-تو يکي ديگه ميخواي؟
-آره.تو مطمئني نميخواي؟
عصباني شدم :
-ميگم نه!
خنديد :
-کي ميخواي ياد بگيري اينقدر زود عصباني نشي؟
خنديدم :
-احتمالا هيچوقت!
خنديد و به گارسون اشاره کرد که يکي ديگه.
-ميدوني براي سلامتي بده؟
-سلامتي ميخوام چه کار؟
-براي زن و بچه ات.
نگاهش سخت شد :
-قرار شد از اين حرفها نزنيم!
سرم رو انداختم پايين و به حلقه ام خيره شدم :
-باشه.معذرت.
گارسون وقتي ازم پرسيد شما چيزي نميخوايد سرم رو بالا کردم :
-من يه آب پرتقال.
گارسون که رفت خنديد:
-چقدر ميخواي عمر کني؟
زل زدم تو چشماش :
-تا وقتي جواب سوالي رو که گفتي بفهمم.
خنديد :
-يعني اگه ما امروز همديگر رو اتفاقي اينجا نميديديم تو ميخواستي براي هميشه زنده بموني؟
-ميدونستم روزي همديگر رو ميبينيم و من ميتونم ازت بپرسم.
متفکرانه سر تکون داد :
-آها....
نميدونستم باور کرده يا نه.من واقعا چنين اعتقادي داشتم.فکر ميکردم بزنه زير خنده.قاه قاه.با صداي بلند.جوري که کساني که ميزهاي کنار ما نشستن برگردن و نگاهمون کنن و من خجالت بکشم.ولي نخنديد.عوض شده.همه ما عوض شديم.من هم عوض شدم.
-خب...؟
يه قلپ از مشروبش خورد و گيلاسش رو آروم گذاشت رو ميز :
-خب سوال چي بود؟
-نميدوني؟
-ميخوام تو بگي!
-من نميگم.
-پس منم جواب نميدم.
خنديدم.با شيطنت.شيطنتي که مدتها بود فراموشش کرده بودم.شيطنتي که متعلق به سنم نبود.شيطنتي که برام خاطره اي شده بود از سالها پيش :
-اين گيلاس رو که تموم کني خودت ميگي.
با تعجب اول به گيلاسش نگاه کرد و بعد به من :
-واقعا؟
-آره!
از گوشه چشم بش نگاه کردم و از گارسون که آب پرتقال رو برام آورده بود تشکر کردم.
-پس نخورم؟
خنديدم :
-چرا ميپرسي؟هر دو ميدونيم که ميخوريش.تا ته.شايد يکي ديگه هم سفارش بدي...
-نه ديگه.اگر نه فردا سر درد ميگيرم و از سخنرانيها هيچي نميفهمم!
-خب...پس يکي ديگه سفارش نميدي!ولي اين رو تا ته ميخوري.نه؟
خنديد:
-آره فکر کنم.
ليوان آب پرتقال يخ بود.مثل دستهام.فکر کردم کاش يه چيز گرم سفارش داده بودم.
-پس گفتي جواب سوال رو نميدوني؟
-نه.ميگي يا صبر کنيم تا تمومش رو بخوري؟
-اگه بگم ميري؟
احساس کردم قلبم براي لحظه اي ايستاد.براش مهم بود که نرم؟که بمونم؟هيچوقت ازم نپرسيده بود.حتي اون زمان که با هم دوست بوديم.که....
-هر چي تو بگي.
سرش رو بالا آورد و خيره شد تو چشمام.ميدونستم چه حسي داره.مثل حس چند لحظه قبل من.من هم تا حالا اين رو بش نگفته بودم.فکر کردم اصلا آخرين باري که با هم صحبت کرديم کي بود؟
-خيلي ديره....
نميدونم اين حرف رو من زدم يا او.يا هيچکدوم نگفتيمش و فقط بش فکر کرديم.آخرين قلپ مشروبش رو سر کشيد و به ليوان خالي خيره شد.
-يکي ديگه؟
-ميخوام.ولي نه...
خنديد.با تمسخر :
-يعني دلم ميخواد!ولي منطق ميگه نه.يه عمر با منطق زندگي کردم.يه عمر....
يه عمر؟يه عمر گذشت؟
-پشيموني؟
-تو چي؟
-نميدونم.من فقط خسته ام.خيلي.
-منم.
-بريم پس کم کم.فردا هم سخنرانيها باز از هشت صبح شروع ميشه.اتاق تو کجاست؟
-طبقه سه.مال تو؟
-هفت.
صورتحسابها رو امضا کرديم و آمديم بيرون.جلو آسانسور ايستاديم تا آسانسور بياد.فقط من بودم و او.نميدونستم دوست دارم کس ديگه اي هم بياد يا نه.آيا اگه کس ديگه اي نياد...
-من ميرم بيرون يه دوري بزنم.ميآيي؟
چه اشکالي داره آدم با يه همکارش يک کم قدم بزنه؟صداي خودم رو شنيدم :
-نه.
خنديد.با درد.يه درد کهنه و عميق:
-از همين ميترسيدم.اون موقع هم از همين ترسيدم.حالا جواب سوالت رو فهميدي؟
منتظر جواب نشد.پشتش رو کرد به من و آروم ازم دور شد.ميتونم برم دنبالش.ميتونم....

منم آروم برگشتم و به شماره هاي آسانسور خيره شدم که يکي يکي داشتن کم ميشدن :
نه...هشت...هفت...

خانم مهندس

فکر کنم ديگه وقتش باشه که بات جدي صحبت کنم.شايد هم از وقتش گذشته.خيلي وقت پيش بايد بات جدي صحبت ميکردم.از همون اولين باري که جلوم دروغ گفتي و نه نگاهت عوض شد و نه دستپاچه شدي.به من دروغ نگفتي.شايد اگه جلوي من دروغ نميگفتي هيچوقت نميفهميدم که به من هم ميتوني دروغ ميگي.روبروي من رو صندلي نشسته بودي و با موبايل صحبت ميکردي.يادته؟اون رستورانه بود که هر دو دوستش داشتيم و يه گارسون خيلي شيک داشت که ما بش ميگفتيم آقاي دکتر.غذاش هم خيلي خوب بود.تو هميشه اونجا ته چين ميخوردي و من ميگو.تو هميشه اخم ميکردي و ميگفتي چطور ميتوني ميگو بخوري؟هم بو ميده و هم زشته.من هم فکر کنم فقط براي اينکه به تو نشون بدم کاري رو ميتونم انجام بدم که تو نميتوني،ميگو ميخوردم.«کاري که تو نميتوني انجام بدي» حتي اگه غذا خوردن باشه.الان ميبينم چقدر مسخره است.صندليهاش هم اصلا راحت نبود.يادته؟هميشه بعد از غذا سريع از آقاي دکتر صورتحساب رو ميخواستيم،هر کدوم سهم خودمون رو ميداديم و ميپريديم بيرون و وقتي رو صندليهاي ماشين ولو ميشديم يه نفس راحت ميکشيديم که چقدر صندليهاي ماشين راحته.يادته بار اولي که رفتيم بيرون و من گفتم بيا هر کدوم سهم خودمون رو بديم تو چقدر دستپاچه شدي؟سرخ شده بودي و ميگفتي نه!من حساب ميکنم.يادمه کل غذامون شده بود شش هزار تومن.يادته؟هول شده بودي و ميگفتي نميشه.گفتم ميخوام بيشتر با هم بريم بيرون،پس بذار هر کدوم سهم خودمون رو بديم تا من راحت باشم.قبول کردي.راحت نه.ولي قبول کردي.هر کدوم سه هزار تومن گذاشتيم رو ميز و وقتي از رستوران آمديم بيرون احساس خيلي خوبي داشتم.حس ميکردم با هم برابريم.مثل هم.که يکي شديم.و وقتي براي اولين بار دروغ گفتي بدون اينکه دستپاچه بشي من ترسيدم.ديگه فهميدم يکي نيستيم.فهميدم ياد گرفتي دروغ بگي بدون اينکه هول بشي.زل زدم تو چشمات تا يه تغيير توشون پيدا کنم.تو زل زده بودي به گلدون روي ميز و داشتي با نمکدون بازي ميکردي.من نبايد هيچي ميگفتم.مامانت نبايد ميفهميد که با هم هستيم.نميدونستم چرا.داشتي تعريف ميکردي اون روز تو شرکت چه اتفاقي افتاده که موبايلت زنگ زد.به شماره نگاه کردي و اخم کردي.خيلي کم اخم ميکني.اخمت رو که ديدم،ترسيدم.انگشتت رو به نشانه سکوت گذاشتي رو بينيت و با يه صداي آروم و خسته گفتي بله؟فکر کردم اشتباه کردم.مخصوصا لحن صدات رو عوض نکردي.دلم ميخواست ازت بپرسم ولي بايد سکوت ميکردم.زل زدم بت که زل زده بودي به گلدون.هر چي بيشتر حرف ميزدي من بيشتر گيج ميشدم و نميفهميدم چرا اين کار رو ميکني
.....کار طول کشيد.....از طرف من از همه عذرخواهي کنيد.....نميدونم تا کي....نه....دست من که نيست.....باشه.....نميخواد.....باشه....کليد دارم.....نه....خداحافظ
گوشي رو که قطع کردي هيچي نگفتي.به دنبال آقاي دکتر نگاهت رو چرخوندي تو رستوران و دستت رو بردي بالا و بدون صدا گفتي صورتحساب و سر تکون دادي.نميدونستم بايد چي بگم.ياد چهار سال پيش افتادم که با هم از رستوران رفته بوديم بيرون.که حس ميکردم بات يکي شدم.شايد اون زمان تو اون حس رو نداشتي.حس ميکردم ديگه بات يکي نيستم.يه چيزي شکسته بود.يه چيزي گم شده بود.نگام کردي و لبخند زدي:
-ببخشيد!مامان بود!امشب خونه دايي اينا دعوت بوديم،من حواسم نبود و بات قرار گذاشتم،مجبور شدم دروغ بگم.
بايد خوشحال ميشدم.بايد خوشحال ميشدم که برنامه ات رو با من بهم نزدي.ولي خوشحال نبودم.دروغ گفته بودي و من نميدونستم بايد چي بگم.بايد چه کار کنم.بايد بگم چرا وقتي دروغ گفتي دستپاچه نشدي؟چرا دروغ گفتن اينقدر برات راحت بود؟بگم ترسيدم؟ترسيدم به من هم يه روز به همين راحتي دروغ بگي؟تا دستت رو دراز کردي که دستم رو بگيري،آقاي دکتر آمد و صورتحساب رو گذاشت جلومون.يه لحظه فکر کردم بذارم تو حساب کني.ولي صورتحساب رو برداشتم و گفتم من حساب ميکنم.با تعجب که نگام کردي،فکر کردم فهميدي.الان يه چيزي ميگي.ولي فقط گفتي چرا؟بذار هر کس سهم خودش رو بده ديگه.سر تکون دادم فقط.تو هم سر تکون دادي.يادته بعد تو ماشين دعوامون شد؟گفتي از اين اخلاق من بدت مياد که يه دفعه بدون دليل سکوت ميکنم و هيچي نميگم.من هم هيچي نگفتم.دعوامون شد درست نيست.چون من هيچي نگفتم.فقط تو فرياد ميزدي.گفتي من به خاطر تو مهموني نرفتم و به مامان دروغ گفتم و حالا تو اينجوري ميکني؟هيچي نگفتم.هر لحظه فکر ميکردم سکوت کني و بگي فهميدم چرا ناراحتي.ولي تو فقط فرياد ميزدي و من سکوت کردم.فکر ميکردم امکان نداره نفهمي.ميفهمي.لحظه ها رو ميشمردم تا به لحظه اي برسم که تو دست بندازي دور شونه هام و بگي ببخشيد!حالا فهميدم که چرا ناراحتي.ولي اون لحظه نرسيد و به خونه ما رسيديم.از ماشين پياده شدم و نه بوسيدمت و نه بات دست دادم.تو هم زير لب يه چيزي گفتي و رفتي.حتي مثل هميشه صبر نکردي که من در رو باز کنم و برم تو.تو که رفتي شروع کردم به گريه.نه.معذرت خواهي نکن.هيچي نگو.بهم زنگ نزن.اين آخرين صحبته.آخرين باري که برات مينويسم و نميخوام ادامه پيدا کنه.ميخوام تموم بشه.اون شب بهم زنگ نزدي.منم زنگ نزدم.نميدونم بعدش چه کار کردي.شايد رفتي مهموني.رفتي و مشروب خوردي و فراموش کردي.من خونه تنها بودم.دراز کشيدم و اشک ريختم.فکر کردم از کي ياد گرفتي دروغ بگي؟سعي کردم خودم رو دلداري بدم که شايد به من دروغ نگي.من فرق دارم.ولي چه فرقي؟سعي کردم به اينکه به خاطر من مهموني نرفتي فکر کنم.به خاطر من؟چرا به خاطر من؟به خاطر خودت!صدات تو سرم ميپيچيد و من نميفهميدم از کي همه چيز عوض شده.تويي که زماني هيچ دروغي نميگفتي و وقتي مجبور ميشدي اونجور دستپاچه ميشدي چي شد که به اينجا رسيدي؟که با اين آرامش دروغ بگي و بعد دست دراز کني که دستم رو بگيري.زياد گريه نکردم.وقتي بلند شدم صورتم رو بشورم تو آينه به خودم خيره شدم.من هم دروغ ميگم.شايد به همون راحتي که تو دروغ ميگي.پس چرا ناراحت شدم؟شايد اگه تو از اول دروغ ميگفتي و من ميدونستم دروغ ميگي اينقدر برام ناراحت کننده نبود.مثل من که همون اولين بار که آمدم خونه شما،جلوي تو به مامانم دروغ گفتم.تو آينه به خودم خيره شده بودم و نميدونستم بايد چه کار کنم.يه لحظه فکر کردم بت زنگ بزنم.ولي چي بگم؟چيزي براي گفتن وجود نداشت.ميدونستم نميتونم بگم.ميتونستم حس کنم چيزي درونم شکسته ولي باورم نميشد.نميخواستم باور کنم.فکر کردم صبر کنم.کاري نکنم تا فردا.فرداش هم بهم زنگ نزدي.منم زنگ نزدم.نميدونم اگه حال مامانت بد نميشد و به کمک من احتياج نداشتي تا کي بهم زنگ نميزدي.دو روز بعد زنگ زدي و گفتي حال مامانت خوب نيست و گفتي کمکت کنم و از بابا بخوام که يه بيمارستان خوب معرفي کنه و سفارش تو و مامانت رو هم بکنه.دلم برات تنگ شده بود.دلم براي يکي که براش مهم باشم و بهم اهميت بده تنگ شده بود.يکي که فقط مال من باشه و من رو براي خودم دوست داشته باشه.به بابا گفتم و بت کمک کرد.همراهت آمدم بيمارستان ديدن مامانت.سعي کردم فراموش کنم که چه اتفاقي افتاده.تو هم چيزي نگفتي.موقع خداحافظي محکمتر از هميشه من رو بوسيدي و من چشمام رو بستم و بعد احساس کردم دوست دارم گريه کنم.در ماشين رو که بستم ديگه بت نگاه نکردم تا نبيني اشک تو چشمام جمع شده.شايد نبايد برات بنويسم.چه فايده داره؟الان مدتها از اون جريان ميگذره.باز هم جلوي من دروغ گفتي و من سکوت کردم و نه ميتونستم ازت جدا بشم و نه دوست داشتم بات بمونم.بعد از چهار سال جدايي راحت نيست.قسمتي از من شده بودي و آزارم ميدادي.ازت ميترسيدم و نميتونستم فراموشت کنم.دلم ميخواست يه اتفاقي بيفته تا بتونم فراموشت کنم.با يه دختر ديگه تو خيابون ببينمت.يا عاشق يکي ديگه بشي.ولي هيچي نشد.و من هر بار بعد از بوسه گريه ميکردم.و تو هر بار نميديدي.و ميگذشت و ميگذشت تا امشب که تصميم گرفتم برات بنويسم.کاش زندگي مثل بالا رفتن از کوه بود.تو ميديدي که قله کجاست و چقدر به قله مونده.ولي قله هاي زندگي پنهان ميشن و وقتي انتظار نداري جلو رات سبز ميشن و تو تعجب ميکني.يا مدتها راه ميري و نميدوني داري به قله ميرسي و بعد چشم باز ميکني ميبيني بالاي يه قله هستي.امشب من بالاي يه قله بودم.تنها.فهميدم ديگه بالاتري وجود نداره.اينجا آخرين مرحله است.نميدونم چطور شد اين رو فهميدم.وقتي پشت چراغ قرمز ايستاده بوديم و خواستم از اون بچه گل فروش گل بخرم و تو گفتي نه و گفتي وقتي با من نيستي به اين معتادها کمک کن و من سکوت کردم.فکر ميکنم شايد همه اش تقصير خودم باشه با اين سکوتم.بايد چيزي بگم.ولي هيچوقت نتونستم.فکر ميکنم چطور اون اوايل سکوت من رو ميفهميدي؟پس ميشه فهميد.بايد خواست.ديگه نميخواي.چرا؟نميدونم.از کي؟نميدونم.شايد حق با تو باشه.بايد ياد بگيرم سکوت نکنم.شايد اگه تو از اول سکوتم رو نميفهميدي همه چيز عوض ميشد.سعي ميکنم بفهمم از کي همه چيز عوض شده.چه اشتباهي مرتکب شدم.براي همين مينويسم.فکر ميکنم تو هم بايد بدوني.براي آينده.نميخوام جوابم رو بدي.نميخوام ازم عذرخواهي کني و بگي همه چيز رو با هم درست ميکنيم.چون نميشه.خودت هم ميدوني.نکنه ندوني؟نکنه بنظر تو هيچي عوض نشده باشه؟نکنه اصلا متوجه نشده باشي؟وقتي امشب خنديدي و گفتي امشب من حساب ميکنم به جاي اون شب که تو حساب کردي فقط چشمام رو براي لحظه اي بستم و فکر کردم ديگه تموم شد.شايد همون لحظه تصميم گرفتم که برات بنويسم.تا قبل از اينکه اون حرف رو بزني،فکر ميکردم تو هم متوجه دردناک بودن اون روز شدي.فکر نميکردم بتوني با خنده و شوخي از اون روز صحبت کني.وقتي گفتم خودم برميگردم تعجب کردي.براي اين بود که مجبور نباشم دم در ببوسمت.چون فکر ميکردم ديگه نميتونم.داشتم به تنهايي روزهاي آينده ام فکر ميکردم.وقتي تو ديگه نيستي.به زماني که بايد تنها بمونم تا خوب بشم.فکر ميکردم چقدر طول ميکشه که بتونم باز عاشق بشم و بتونم کسي رو ببوسم.فکر کردم يعني روزي ميرسه که من باز بعد از بوسه اشک بريزم؟ازم نرنج.اينها حقيقته.تو هم ميدوني.هيچکدوم تا آخر عمر تنها نميمونيم.هر دو ميدونيم.وقتي با تعجب نگام کردي لبخند زدم.گفتم دوست دارم يک کم پياده روي کنم.گفتم فردا تعطيلم و ميتونم صبح تا هر وقت ميخوام بخوابم.گفتم تو فردا صبح بايد بري سر کار،برو،منتظر من نشو.شک کرده بودي.نه؟ولي قانعت کردم.من هم دروغ ميگم.حتي به تو.هيچوقت به من دروغ گفتي؟ديگه مهم نيست.نميخوام بدونم.چون چيزي رو عوض نميکنه.تو رفتي و من بعد از اينکه مطمئن شدم رفتي يه دربست گرفتم و برگشتم خونه.تا رسيدم خونه شروع کردم برات به نوشتن.شايد نامه رو با پست برات بفرستم.نميدونم.فکر ميکنم بعد از خوندن نامه من چه کار ميکني.ازت خواستم بهم زنگ نزني.معذرت خواهي نکني.چيزي نگي.ولي تو هم حتما ميخواهي چيزي بگي.ميخواهي توضيح بدي.همونطور که من گفتم.درست نيست که نخوام گوش بدم.عادلانه نيست.
الان برام يه SMS فرستادي.پرسيدي خونه رسيدم يا نه؟ديگه نميدونم براي چي مينويسم.نوشتي زنگ نميزني که اگه هنوز در حال قدم زدن هستم و ميخوام تنها باشم مزاحمم نشي.فکر کنم اين نامه رو يه جايي مخفي کنم و هيچي در موردش نگم.شايد هم بت بدمش و ازت بخوام در موردش فکر کني.بايد بت بگم.ولي اگه نفهمي چي؟اگه بهم بخندي؟يا بدتر،اگه باز دعوامون بشه؟الان بت زنگ ميزنم.بعد تصميم ميگيرم نامه رو بت بدم يا نه.

خانم مهندس

-فکر کردم رفتی.
ميخنده :
-نه،نرفتم.
نميدونم چه احساسي دارم :
-کی ميری؟
فکر ميکنم اگه رفته بود چکار ميکردم؟ميتونستم رو مبل دراز بکشم،يه پتو بندازم رو خودم،پنجره ها رو باز کنم و کتاب بخونم.شام هم لازم نبود درست کنم،ساندويچ ميخوردم.لبخند ميزنم.
-به چی ميخندی؟
به چشماش نگاه نميکنم :
-خوشحالم که نرفتی.

خانم مهندس

خانم مهندس

در رو پشت سرش میبنده و دستش رو دراز میکنه به سمتم :
- یکی هم بده به من!
با تعجب بهش خیره میشم :
- تو که سیگاری نبودی!
پقی میزنه زیر خنده:
- تو هم از اول زندگیت سیگاری نبودی که!از یه موقع شروع کردی!حالا هم من میخوام شروع کنم.بده دیگه!
با شک بهش خیره میشم :
- مطمئنی؟
و به در بسته نگاه میکنم و فکر میکنم نکنه مخصوصا در رو بست؟و فکر میکنم حالا معنی نگاه نگران شوهرش رو وقتی گفتم من میرم تو بالکن یه سیگار بکشم و گفت منم با تو میام! میفهمم.حالا چکار کنم؟بگم نه و شروع کنم به دلیل آوردن یا...که صدای عصبانیش فکرم رو نصفه میذاره:
- چیه؟تو که خودت هم سیگار میکشی!چرا من حق ندارم سیگار بکشم؟اصلا اگه اینقدر سختته٬نمیخوام!
از جاش بلند میشه که دستش رو میگیرم و بسته سیگار رو دراز میکنم به سمتش :
- منظورم این نبود!ببخشید...فقط تعجب کردم.تو آخه اصلا سیگار دوست نداشتی٬همیشه به من میگفتی خوب نیست سیگار و...
یه سیگار برمیداره و با سیگار من روشنش میکنه.ناشیانه سیگار میکشه و میفهمم باید دفعه دوم یا سومش باشه.
-حالا از کی تصمیم گرفتی سیگاری بشی؟
باز میزنه زیر خنده :
-از وقتی علی مجبورم کرد هر بار شما قراره بیائید اینجا ماتیک قرمز بزنم!
نمیفهمم یعنی چی و با تعجب بهش نگاه میکنم.خنده آرومش به قهقهه تبدیل میشه.بلند میشه در رو باز میکنه تا ببینه کسی پشت در نیست و میشینه و آروم ادامه میده.سیگار تو دستشه و به جز پک اول٬دیگه بش کاری نداشته.فکر میکنم بش بگم مواظب باش خاکسترش رو لباست نریزه که شروع میکنه به گفتن :
-یه بار که داشتیم از خونه شما برمیگشتیم٬به علی گفتم چقدر دوست دارم یه بار به تو بگم بذاری یه پک از سیگارت امتحان کنم٬خیلی ناراحت شد و دعوا کرد که سیگار سالم نیست و من با زن سیگاری ازدواج نکردم و نمیتونم زن سیگاری رو تحمل کنم و خلاصه...از اون ببعد به خیال خودش مواظبمه.
دستش رو میگیرم و از لباسش دور میکنم و همون لحظه خاکستر سیگار میفته رو زمین.باز میخنده:
-این جاسیگاری رو میبینی؟دیدی چه نطقی برات کرد که ریختن خاکستر از ایوون به بیرون برخلاف اصول زندگی اجتماعی ِ و بت جاسیگاری داد که با خودت بیاری؟این جاسیگاری قراره نقش جاسوس رو بازی کنه٬همراه این ماتیک قرمز.ته سیگار تو میمونه تو این جاسیگاری و من اگه از سیگار تو امتحان کنم٬معلوم میشه...
یه چشمک کوچولو میزنه و باز میخنده و اشاره میکنه به سیگار دستش که دیگه داره تموم میشه :
- ...فکر هم نمیکنه من جرات کنم و خودم یه سیگار بکشم و بعد...
سیگار رو تو جاسیگاری خاموش میکنه و از ایوون پرتش میکنه بیرون و باز قاه قاه میزنه زیر خنده.سیگار منم داره تموم میشه و فکر میکنم الکی یه سیگار حروم شد.کاش وقتی حرف میزد من لااقل سیگارمو میکشیدم.علی در رو باز میکنه و میاد بیرون و من فکر میکنم چه خوش موقع.علی با لبخند بهمون نگاه میکنه.لبخندی همراه با شک.نمیدونم واقعا شک رو تو نگاهش میبینم یا بخاطر حرفهایی که شنیدم این حس رو دارم.سیگارم رو تو جاسیگاری خاموش میکنم و جاسیگاری رو میدم دستش.با دقت یه محتویات جاسیگاری نگاه میکنه و من خاکستر روی زمین رو میبینم.دولا میشم و با دستمالم از رو زمین برش میدارم و دستمال رو با خاکستر توش میندازم تو جاسیگاری :
-ببخشید این خاکستره افتاد رو زمین.جنس کفپوش زمین چیه؟خرابش که نکردم؟ببخشید واقعا....
و با ناز به علی نگاه میکنم و لبخند میزنم.

خانم مهندس

پرنده بر شانه هاي انسان نشست . انسان با تعجب رو به پرنده كرد و گفت : اما من درخت نيستم . تو نمي تواني روي شانه ي من آشيانه بسازي. پرنده گفت : من فرق درخت ها و آدم ها را خوب مي دانم . اما گاهي پرنده ها و انسان ها را اشتباه مي گيرم . انسان خنديد و به نظرش اين بزرگ ترين اشتباه ممكن بود . پرنده گفت : راستي ، چرا پر زدن را كنار گذاشتي ؟ انسان منظور پرنده را نفهميد ، اما باز هم خنديد . پرنده گفت : نمي داني توي آسمان چقدر جاي تو خالي است . انسان ديگر نخنديد . انگار ته ته خاطراتش چيزي را به ياد آورد . چيزي كه نمي دانست چيست . شايد يك آبي دور ، يك اوج دوست داشتني . پرنده گفت : غير از تو پرنده هاي ديگري را هم مي شناسم كه پر زدن از يادشان رفته است . درست است كه پرواز براي يك پرنده ضرورت است ، اما اگر تمرين نكند فراموشش مي شود . پرنده اين را گفت و پر زد . انسان رد پرنده را دنبال كرد تا اين كه چشمش به يك آبي بزرگ افتاد و به ياد آورد روزي نام اين آبي بزرگ بالاي سرش آسمان بود و چيزي شبيه دلتنگي توي دلش موج زد . آن وقت خدا بر شانه هاي كوچك انسان دست گذاشت و گفت : يادت مي آيد تو را با دو بال و دو پا آفريده بودم ؟ زمين و آسمان هر دو براي تو بود . اما تو آسمان را نديدي . راستي عزيزم ، بال هايت را كجا گذاشتي ؟ انسان دست بر شانه هايش گذاشت و جاي خالي چيزي را احساس كرد . آن گاه سر در آغوش خدا گذاشت و گريست

خانم مهندس

در 15 سالگي آموختم كه مادران از همه بهتر مي دانند ، و گاهي اوقات پدران هم .

در 20 سالگي ياد گرفتم كه كار خلاف فايده اي ندارد ، حتي اگر با مهارت انجام شود .

خانم مهندس

به پسرم درس بدهيد
او بايد بداند كه همه مردم عادل و همه آن ها صادق نيستند ، اما به پسرم بياموزيد كه به ازاي هر شياد ، انسان صديقي هم وجود دارد . به او بگوييد ، به ازاي هر سياستمدار خودخواه ، رهبر جوانمردي هم يافت مي شود . به او بياموزيد ، كه در ازاي هر دشمن ، دوستي هم هست . مي دانم كه وقت مي گيرد ، اما به او بياموزيد اگر با كار و زحمت خويش ، يك دلار كاسبي كند بهتر از آن است كه جايي روي زمين پنج دلار بيابد . به او بياموزيد كه از باختن پند بگيرد . از پيروز شدن لذت ببرد . او را از غبطه خوردن بر حذر داريد . به او نقش و تاثير مهم خنديدن را يادآور شويد .
اگر مي توانيد ، به او نقش موثر كتاب در زندگي را آموزش دهيد . به او بگوييد تعمق كند ، به پرندگان در حال پرواز در دل آسمان دقيق شود . به گل هاي درون باغچه و زنبورها كه در هوا پرواز مي كنند ، دقيق شود .
به پسرم بياموزيد كه در مدرسه بهتر اين است كه مردود شود اما با تقلب به قبولي نرسد . به پسرم ياد بدهيد با ملايم ها ، ملايم و با گردن كش ها ، گردن كش باشد . به او بگوييد به عقايدش ايمان داشته باشد حتي اگر همه بر خلاف او حرف بزنند .
به پسرم ياد بدهيد كه همه حرف ها را بشنود و سخني را كه به نظرش درست مي رسد انتخاب كند .
ارزش هاي زندگي را به پسرم آموزش دهيد . اگر مي توانيد به پسرم ياد بدهيد كه در اوج اندوه تبسم كند . به او بياموزيد كه از اشك ريختن خجالت نكشد .
به او بياموزيد كه مي تواند براي فكر و شعورش مبلغي تعيين كند ، اما قيمت گذاري براي دل بي معناست .
به او بگوييد كه تسليم هياهو نشود و اگر خود را بر حق مي داند پاي سخنش بايستد و با تمام قوا بجنگد .
در كار تدريس به پسرم ملايمت به خرج دهيد ة اما از او يك نازپرورده نسازيد . بگذاريد كه او شجاع باشد ، به او بياموزيد كه به مردم اعتقاد داشته باشد توقع زيادي است اما ببينيد كه چه مي توانيد بكنيد ، پسرم كودك كم سال بسیار خوبی است...

خانم مهندس